Case One 

جنس: دختر

مکان: شمال اورگان، غرب ولایات المتحده

سن: بین بیست تا بیست و پنج

تحصیلات: فوق لیسانس رشته زیست شناسی، لیسانس بیوشیمی، دانشجوی دکترای میکروبیولوژی

موضوع پایان نامه: تاثیر میکرو ارگانیک های هوازی در محافظت گیاهان شاخه کریپتوناموس در برابر گرمایش جهانی

یک صحنه در حال فعالیت: دراز کشیده روی سینه، پاها باز … در حال فیلمبرداری از تغییرات سبزینه یک گیاه 4.5 سانتی متری در اراضی حفاظت شده نوادا… به مدت 7 ساعت.

فعالیت های اجتماعی: عضو انجمن طرفدارن محیط زیست دختر زیر سی سال غرب آمریکا، عضو گروه حامیان طبیعت وحش اورگان، سخنران اجلاس ماهیانه گروه دانشجویان حافظ محیط زیست، عضو انجمن فارغ التحصیلان ارشد زیر سی سال، صاحب سایت اجتماعی "فمینیست های مذکر گرا" ، شعار نویس گردهمایی های بزرگ برابری طلبانه همجنس گرایان کالیفرنیا….

آخرین باری که یک مجله مد را ورق زد: سه سال پیش…وقتی که در اتاق انتظار دفتر یک وکیل زن نشسته بود.

نوع لباس: شلوار جین..کفش کوهنوردی..تی شرت سفید با نوشته Peace Now

نوع آرایش: ترم سوم دانشگاه فهمید مانیکور پدیکور چیست!!

قد: مایکل جکسون منهای 20 سانت

تاثیر وزنی: روی کاپوت بیفتد موتور پایین می آید

تعداد اس ام اس دریافتی: روزی سه تا

موضوع قالب اس ام اس: "رسیدی خونه عزیزم؟"

موضوع جالب روی دست: موی بلند در ناحیه ساعد

موسیقی مورد علاقه: کانتری

بیماری یا نارسایی: عطسه زیاد موقع طلوع آفتاب

محتویات داخل کوله: دستمال کاغذی، گوشی موبایل بلک بری، لپ تاپ، دفتر یادداشت، عینک دودی، دو سه تا خودکار، یک هندبوک رفرنس گیاه شناسی.. بلیط مترو

…   …

Case Two 

جنس: دختر

مکان: شمال غرب تهران، ایران

سن: بین بیست تا بیست و پنج

تحصیلات: فوق دیپلم برق شاخه الکترونیک ، دانشجوی لیسانس کامپیوتر شاخه نرم افزار

موضع پایان نامه: تاثیر زبان برنامه نویسی  C پلاس پلاس بر روابط دختر و پسر

یک صحنه در حال فعالیت: دراز کشیده به پشت روی تخت، با خودکار اشعار ترانه جدید امینم روی ساعد دست نوشته می شود.

فعالیت های اجتماعی: تجمع در یک 206 با همکلاسی ها و کل دست فرمان با پسری که کمری دارد.

آخرین باری که یک مجله مد را ورق زد: دیشب، ساعت دوازده و نیم…. در خانه دانشجویی دوستان

نوع لباس: شلوار پلنگی گشاد، تی شرت مشکی با عکس "50 سنت" ، کتانی به سایز 52

نوع آرایش: لب- بریتنی، مو- کامرون دیاز، تتو ابرو- آنجلینا جولی،سایه- شقایق فراهانی، سینه- رنه زوئلنگر

قد: یک چهار پایه + 20 سانت

تاثیر وزنی: روی کاپوت بیفتد…. دوباره بر می گردد بالا !

تعداد اس ام اس دریافتی: روزی 167 تا

موضوع قالب اس ام اس: جغرافیا،فمینیسم، حکومت، لباس، جک، جواهر شناسی، عشق، روابط زن و شوهر، شب، ، سکــ س قبل از ازدواج، سلامت جنسی، مشاوره جنسی و کلمات قصار آنتونی رابینز

موضوع جالب روی دست: جای تیغ روی مچ

موسیقی مورد علاقه: هیوی متال

بیماری یا نارسایی: سوء تغذیه، میگرن مزمن، افسردگی شدید، زخم معده، پوکی استخوان، ریزش مو، عرق کف دست، پرخاشگری

محتویات داخل کوله: کبریت، چاقو، ام پی تری پلیر، گیم دستی پلی استیشن، لاک ناخن، استون، رژ، جزوه دانشگاه،مهره مار، یک اتود، سی دی آهنگ های رضا پیشرو و زدبازی، یک بسته اولترا لایت !

پانوشت:

نویسنده این مطلب هیچ گونه مسئولیتی را بابت نتیجه گیری های خوانندگان برعهده نمی گیرد.

وقتي كه جرئت فرود نداشتيم……..روي بستر مهـــــــــر…..

“ايده آل"… بيشتر از يك مترسك نبود…..

تا دور باشيم از "خوشه هاي عشق" ،

چه لحظه ي بزرگي بود….

وقتي كه ترسمان ريخت،

….

..

.

سراسر مزرعه مال ما شد !

چپ میره راست میاد میگه "التماس دعا" … حالمان را به هم می زند این عبارت مضحکِ بی خاصیت…البت که خودم هم استفاده می کنم اما از رو کمبود لغت و جواب دادن به تعارفاته… یعنی که چه مثلا؟ روزی دویست نفر ممکنه دستشون رو بذارن رو سینشون و یه خنده زورکی به لباشون قالب کنند و یک کم کمر مبارک رو خم کنند و بگن : التماس دعا" … یعنی من باید بشینم واسه این دویست نفر دعا کنم؟ وقتی اینو می گی می گن وقتی نمی بره که… همه رو تو ذهنت تجسم کن و برای همشون یه دعا کن و اونم عاقبت به خیری! … رسما چرخمان کردند با این عاقبت به خیری کوفتی … خوب باشه، من یه بار واست دعا کردم عاقبت به خیر بشی، فردا دوباره چرا می گی التماس دعا؟ من علافم هر شب بشینم دعا کنم تو عاقبت به خیر بشی؟ تازه با دعا و صلوات سرنوشت آدم تغییری نمی کنه.. ما که آخر هر چی ذکر و نذر و نیار بودیم خودمان را جر دادیم در عنفوان جوانی که با دعا آخر عاقبت خوبی واسه خودمون دست و پا کنیم، 30 رو پر نکرده به فـ ـاک رفتیم، حساب کن به اون ته مهاش برسه چه شود … تازه ما که خودمون حرص عاقبتمون رو می خوردیم این شد، تو که دعا و نالشو به دیگران حواله می کنی چی می خوای بشی ؟ بشین زندگیت رو کن … یه خاکی به سرمون میشه دیگه آخرش.

اصلا دعا واسه چی؟ اصولا فعل"خواستن" که در آدم ها وجود داره بر اثر اشتباهات تربیته که از جانب پدر و مادر ها تحمیل شده به طرف … تا چشم باز کردیم بمون گفتن: عزیزم این می خوای؟ اونو می خوای؟ فلان چیزو می خوای بخرم برات؟ فلان چیزو دوست داری؟ … ما هم فکر کردیم همین جوریه دیگه، باید همه چیزو بخوای … تا بخوای بت می دن یا فوقش یکم زحمت داره… تقصیر اونا هم نبودا، خودشون از پدر و مادرشون یاد گرفته بودند…. یکم که بزرگ می شی تازه می فهمی بابا از این داستان ها نیست اصلا.. خواستن چیه؟ می خوام کدومه؟ یعنی چی "می خوام"؟ آدم مگه باید چیزی بخواد؟ وقتی می خوای می خوای می خوای می خوای بعد باز نداری نداری نداری نداری یا نمیشه نمیشه نمیشه نمیشه …باز چرا هی می خوای می خوای می خوای خودتم ضایع می کنی؟ اول و آخر که خدا می خواد برینه به حالت .. واسه چی وقتت رو تلف می کنی با "خواستن" ؟ من که کمپلت خواستن رو گذاشتم کنار … نه پول می خوام، نه رفاه، نه لذت، نه شهرت نه عشق ..نه هیچی .. نه می خوام کسی پیدا بشه لیاقت دوست داشته شدن داشته باشه، نه کسی دوستم داشته باشه (احتمالا تا اون موقع که شانس این یکی رو پیدا کنیم به تاپاله فشرده گاو ماده تبدیل شدیم)، نه ال سی دی 52 اینچ می خوام نه سینمای خانگی .. نه آپارتمان تو دبی … نه یه مغازه تو راس الخیمه … نه توجه اطافیان ..نه تیپ .. نه خوشگلی.. نه اعتبار.. اصلا واسه چی آدم باید اینارو بخواد؟ یه زنبور این همه مفیده واسه طبیعت یه لونه سگی داره تو یه کندو دائم هم باید کار کنه ..چیزی هم نمی خواد .. بعد من که سرتاپای زندگیم از حال و روز یه کفشدوزک کیــ ـری تره چیزی بخوام؟ … قراره نفس بکشم نفس بکشم نفس بکشم بعد یواش تر نفس بکشم یواش تر یواش تر یواش تر .. بعد یه دفعه دیگه نفس نکشم … خوب باشه .. این خدائه که انگار این جوری می خواد ، واس چی برم بشینم دعا کنم که فلان کن بهمان کن؟ بذا هر غلطی می خواد بکنه .. بخوای نخوای اون می کنه! مگه نشنیدی بش می گن "کننده ترین کننده ها"؟ … ما رو تا الان تو این زمینه خوب به فیض رسونده !

گرفتی حالا؟ من دیگه هیچی نمی خوام …. واسه خودم نمی خوام چه برسه این و اون ….حالا جرئت داری یه بار دیگه بگو التماس دعا !

نیمی از رکیک بودن یک حرف رکیک به طرز بیانش بستگی داره… یه فحش نسبتا معمولی رو اگه با صدای بلند توی جمع مخصوصا جمعی که توش خانم یا خانوم هایی حضور داشته باشند بگی رکیک محسوب میشه در حالی که همون حرف شاید بین بچه دبیرستانی ها فقط تیپ اسلنگی از روش تکلم امروز باشه… یکبار توی یکی از امامزاده ها توی صف نماز نشسته بودم که یه پسر جوون لاغر تر از خودم ( ببین چی بوده که از من هم سبک تر بوده!! ) که ظاهرا مشاعر درستی هم نداشت اد نشست کنار من. حرف های مفت و بی معنی دائم از دهنش خارج می شد و مثل آدم های معمولی بلد نبود تن صداش رو بنا به موقعیت های مختلف بالا و پایین کنه … روی خوشی که بش نشون دادم باعث شد تصور کنه جولانگاه خوبی پیدا کرده برای ابراز وجود .. به جای اینکه با نگاه های عاقل اندر سفیه سپری دور خودم بذارم در برابرش که یه وقت تنه جنونش به تنم نخوره، یه جوری جدیش گرفتم که خودش هم فکر کرد جدی ترین آدم اونجاست … وقتی آدم های سالم معمولا ظرفیت چندانی ندارند برای بال و پر دادن، یه "به خاکی زده" چطور می تونه جنبه ش رو داشته باشه؟ وسط نماز ادا اطوار های مضحک در آورد و جملات نا مربوط می گفت و چند کلمه از اون حرف های رکیک که گفتم از دهان مبارکش جاری شد… بعد نماز یه چند نفری اعتراض کردند که چرا با کسی که تمرکز نمازگزاران رو به هم می زنه برخورد نمی شه… خادم هم لاجرم باید غیرت نشون می داد ، اومد و بدون هیچ هشدار قبلی دست طرف رو گرفت و کشید تا بندازتش بیرون … پسره هم نعره می زد که نمی خوام برم و این حرفا…مثل زالو هم چسبیده بود به فرش… آدم می موند با این پوست و استخون این همه انرژی از کجا میاره؟ ..به هر حال چون مقاومت کرد کار به خشونت کشید، چند نفر که صحنه رو دیدند ، علاوه بر اون حرف های رکیک، خشونت رو هم مناسب یه مکان مقدس ندیدن، گیر دادند به خادم که چرا می زنیش؟ از این اصرار که باید انداختش بیرون، از اون انکار که اذیتش نکن! .. نتیجه این شد که پسره مونده بود زیر دست و پا، و حالا خادم و اون چند نفر درگیر شده بودند… خیلی جک شده بود… به هر زوری بود انداختنش بیرون و آشوب هم خوابید… بعد اومدند نشستند و بحث می کردند که تو همچین مواردی باید چی کار کرد .. هر کدوم هم دلایل خودشون رو می آوردند…جدا از اینکه این وسط آدم دلش باید برای کی بسوزه یک چیز کاملا مشخص شد… اینکه مذهبی جماعت (مخصوصا اگه رگه ایرانی هم داشته باشند) اول شور به خرج می دهند بعد شعور !

مسجد جامع هر پنج شنبه شب بعد از نماز غذا خیرات می کرد، البته با کمیت، محدود ولی با کیفیت عالی…بیشتر هم برای اهالی فقیر محل .. لااقل عنوانش که این بود، چند نفری بودند که به نداری شهره بودند که وضعیتشون معلوم بود، بقیه هم محلی های مسجد بودند که مثل بقیه مردم زندگی می کردند… غذایی که داده می شد آبگوشت بود … و ادعا می کردند تنها آبگوشتیه که بعد از خوردنش آدم ترش نمی کنه … ظاهرا لاشه گوسفند رو یک تکه توی دیگ مینداختند.. واقعا هم خوشمزه بود… من فکر کنم یکبار تستش کردم… تعداد کمی همیشه می اومدند تا مستفیض بشند.. با خودم می گفتم چه دلیلی داره هر هفته یه لاشه برای این تعداد محدود صرف بشه؟ پول اون رو می تونن بدن به مواد دیگه و قید کیفیت کم نظیر رو بزنند و در عوض به تعداد بیشتری سرویس بدن.. اگر هدف سیری است چه حاجت به دیزی است؟ مخصوصا الان که مبلغ خرید دو کیلو گوشت رو باید با تراول چک پرداخت کرد این مسئله برجسته تر می شه… به این نتیجه رسیدم اسمش خیراته (هرچند که هست..به هر حال یه عده فقیر میان و یه شام خوب می خورند) اما بیشتر برای ارضای حس نوستالژیکشونه … آدم های اون محدوده از شهر اغلب مهاجر هستند، مخصوصا مهاجر از نوع آذریش… این ها آدم هایی بودند که وقتی توی شهر یا روستای خودشون بودند، دلنشین ترین غذا دیزی بوده… حالا پس از سال ها شهر نشینی و تحمل بار محدودیت هاش دور هم جمع شدن و بربری تریت کردن توی آبگوشتی که حباب های طلایی روغنش زیر نور برق می زنه و سرخیش به سرخی موی حنا خورده می مونه خیلی می تونه لذت بخش باشه … در واقع هم عیش است و هم ثواب!…

می دونی..معمولا همین طوره… مسجد جاییه که مذهبی ها جمع می شند تا استرس های روزانه رو از خاطر بیرون کنند..جایی که سنت ها توش حفظ میشه حتی اگه در بیرون و توی خیابون چیزی ازون سنت ها باقی نمونده باشه… مذهبی میان مسجد تا امام جماعت بعد از نماز از برزخ و پل صراط بترسونتشون تا گرفتاری های زندگی امروزشون براشون خفیف جلوه کنه… تا گرانی و تورم در برابر رزاقیت خدا هیچ فرض بشه… وقتی اون مذهبی از مسجد میاد بیرون تورم پایین نیومده..فقط دلش خوش شده به روزی خدا … در مجموع مسجد جاییه که بش مراجعه کنند تا حس کنند همه چی مرتبه.. آدم های خوبی سر کار هستند، امام زمان حواسش به همه چی هست، ما آدم های خوبی هستیم، دنیا دو روزه پس خیلی چیزا مهم نیست… و از این چیزها.. در کل برای اینکه نگرانی هات رو از ذهن بیرون کنی… البته غیر از یک نگرانی .. و اون هم که می دونید : حجاب و عفت دختران !

صف های نماز، حلقه های دود و دم هستند و سجاده منقل ! مخدر بازار مقدس .. اعتیادی که نه جرم محسوب میشه نه بیماری.. پیگرد هم نداره.. پاداش هم داره.

پانوشت :

- من به هیچ شخصیتی اهانت نمی کنم و به کسی تهمت نمی زنم..اگه این سری "از مسجد تا مسچت" از نظر برخی نقد گستاخانه ای بود بشون حق می دم ولی اگه می تونن جواب یک سوال من رو بدن :

اگه مسجد های ما تخدیر سرا نبودند کسانی بر ما حکومت می کردند که موقع غارت و گرگ صفتی به هم جنس های خودشون هم رحم نمی کنند؟ (پالیز دار و آجرلو رو می گم… نه که خیلی واسم تحیرآمیز باشه..آخه دومی نماینده شهر ما بود !) کسی هست در جواب این سوال غیر از " نــه" چیزی بگه؟

تابستون که می شد در و دیوار مسجد پر می شد از کاغذ هایی که روش پدر و مادر های "ارزشی" رو که واسه تربیت صحیح و اسلامی فرزندانشون خیلی اهمیت قائل بودند رو به ثبت نامه بچه هاشون تو کلاس های تابستانی که مسجد برگزار می کرد تشویق و ترغیب می کرد…از روخوانی قرآن گرفته تا کاراته … اون موقع ها که یه بچه تمام عیار حساب می شدم هم ثبت نام شدم..به اجبار و البته به اکراه.. اما چون نبودم در خونه خیلی بیشتر به نفع محیط زیست بود و آلودگی های صوتی و روانی کمتری رو باعث می شد این کار به نظر لازم می اومد… بردنمون تو یه مدرسه که تاریخ ساختش احتمالا بر می گشت به دورانی که قزاق ها در خیابان های ما جولان می دادند… ازون جاهایی که وقتی کسی توشون نیست حتی اگه روز هم باشه انقدر هولناک هست که تنها گذاشتن آدم بالغ توش هم باعث می شه طرف به هزار و یک گناه نکرده اعتراف کنه…چه برسه به بچه ها..در و پنجره های چوبی که واسه باز و بسته شدن از هیچ کسی اجازه نمی گیرند..کفپوش های پلاستیکی آبی رنگ که بیشترش بر اثر سایش کنده شده و موزاییک های زرد رنگ زیرش کاملا پیداست.. و راهروهای تنگ که به دالان زندان ها بیشتر شبیه بود… اوائل از نظم و ترتیب برگزاری کلاس هاشون خوشم اومد، هر چند که محتوایی در کار نبود…. یک بار یادمه یکی از معلم ها (که درواقع بسیجی های سوپر فعال مسجد بودند) نشسته بود رو صندلی و حوصله تدریس هم نداشت (اغلب حوصله نداشتند..آخه انگیزه نداشتند..آخه نه حقوق چندانی بشون داده بودند نه بن اتکایی نه کوپنی نه پاداشی… بدون اینا که نمیشه کار کرد)، یه روزنامه برداشت و صفحه حوادثش رو برای ما می خوند، یه خبر رو بلند خوند که انگار درباره یه تصادف بود..تا آخرش خوند و وقتی دید تلفات جانی نداشته و فقط مجروح داشته با حالت مضحکی (که انگار داره همه زورشو می زنه که یه بچه باحال جلوه کنه) گفت : "ای بابــــــــــا… هیشکی نمرده که… حوادث بدون فوت فایده نداره که ! " و همه بچه ها زدند زیر خنده… تنها کسی که نمی خندید من بودم، با زل زدن بم خیلی سعی کرد من رو هم با بقیه همراه کنه اما یادم نیست خندیده باشم… سنم خیلی کم بود، احتیاج بود توانایی خیلی بیشتری می داشتم درباره تکلم و مباحثه ..و گرنه دلم خیلی می خواست پاشم بش بگم: نمی دونم چی باعث شد خدا یه موجود بی شعوری چون تو رو خلق کنه که میای جلو بچه ها اخبار حوادث می خونی و تازه از نداشتن هیجان کافی که همون مردن آدم هاست گلایه می کنی…حتی اگه شوخی هم بوده باشه شرم آور بود. .. یکم که گذشت همه کلاس ها تبدیل شد به گل کوچیک… هیچ کدوم از معلم ها نمی اومدند، و اگه می اومدند هم کفش هارو در می آوردند و گل کوچیک بازی می کردند… اون هم برای ساعت ها… خیس عرق می شدند و می رفتند خونه هاشون..بچه ها هم خوششون می اومد…به این نتیجه رسیدم اسلام برای پر کردن اوقات فراغت بچه ها و جوانان راه حلی جز گل کوچیک نداره! …خلاصه هر چی کلاس تابستونی بود ازون به بعد گذاشتم کنار.

یادمه اون موقع که یه نوجوون حساب می شدم پای فیکس مسجد بودم، چون رفت و آمدم ثابت شده بود یکی از مسجدی ها که مریش بود و همیشه کت شلوار می پوشید منو دعوت کرد به یه گردهمایی روزانه (در واقع شبانه..چون بعد از هر نماز مغرب و عشاء برگزار می شد) دعوتم کرد.. منم قبول کردم… برنامشون این بود که بعد نماز عشاء جمع می شدند دور هم و یه حلقه درست می کردند که اغلب هم جوون یا نوجوون بودند، گرداننده جلسه هم همون آقا بود..برنامه این بود که یه کتاب انتخاب می کردند و تقسیم بندیش می کردند، هر بخش رو یک نفر حفظ می کرد و نوبتش که میشد می اومد واسه بقیه تعریف می کرد… من هی با خودم می گفتم خدایا این کار چه سودی داره؟ حفظ کردن متن هم انقدر سخت بود که مجبور بودم چندین بار بخونم…کار مدرسه کم بود حالا واسه مسجد هم باید تکلیف انجام می دادم… حالا می دونی چه کتابی بود؟ "سیاحت غرب" …کتابی درباره مرده ها و عالم ارواح و اون دنیا و برزخ و فلان و بهمان… من نمی دونم بچه 12-13 ساله یا حتی بزرگتر چه احتیاجی داره بشینه توهمات یک نفر رو درباره برزخ بخونه؟ اصلا چرا باید یه آدم تو این سن به مرگ فکر کنه؟ اگه در دین هم به یاد کردن مرگ اشاره شده به خاطر دم را غنیمت شمردنه.. نه اینکه فکر و ذکرت رو مشغول این کنی که تو قبر چه سیخی فرو می کنند تو چشمت، قطر سیخه چقدر، دمای نوکش چقدره و این حرفا…. این کتاب حدس و گمان های یه شیخه درباره دنیای پس از مرگ..همین.. کسی ازون دنیا بر نگشته که تعریف کنه..تازه اگه کسی این تجربه رو هم داشت باز قابل استناد نبود، چون اون تجربه به عدد انسان هایی که به وجود اومدند از ابتدای تاریخ می تونه متفاوت باشه… اون شبی که نوبت من بود به زور قسمت خودم رو تعریف کردم و خیلی دیر شد…خونواده انقدر نگران شدند که داداشم رو فرستادند دنبالم..منم برگشتم و دعوا و گیس و گیس کشی که چرا دیر اومدی و فلان و بهمان…. و دیگه نتونستم در جلسه هاشون شرکت کنم.

بعد ها فهمیدم چه خوب که دیر شد اون شب…چه خوب شد دعوام کردند، چه خوب که مامانم سرم داد کشید، ناز نفسش…. چون باعث شد ازون محفل دور باشم.. محفلی که توش به کسانی که هنوز این دنیا رو نمی شناسند دنیای بعد از مرگ رو معرفی می کنند..اون هم براساس توهمات یک آدم که تجربه مستندی نداشته ! … حتی این روزها هم می بینم این محفل ها ارزش وقت گذاشتن ندارند…به طرف استدلال ریاضی و فیزیکی و فلسفی ارائه می دی، می گه نه طبق حرف پیامبر این طور نیست!!!! حالا بیا بش بفهمون که وقتی درستی حرف پیامبرت رو اثبات نکردی نمی تونی بش استناد کنی… چارچوبی غیر از فریم فکری خودش رو خلاء محض می دونه و جرئت نمی کنه حتی پا بذاره توش ! فکر می کنین اینطوری نیست؟ خوب برین تو یکی از مسجد ها و مودبانه تو یکی از این گردهمایی های بعد از نماز مغرب عشایی شرکت کنید.

خلاصه، علاوه بر تغییر طلبی، اصلاح رفتار و کلاس های تابستانی، شرکت در محفل های مسجدی هم برای همیشه گذاشتم کنار! …منتظر بعدی باشید !

ادامه دارد……………..

حاج آقایی که همیشه نماز رو پشت سرش می خوندند خیلی عزیز گرامی بود بین مسجدی ها…از دو تا در می شد به مسجد وارد شد، یکی که ته مسجد بود و اون یکی سر مسجد، درست نزدیک محراب…این شیخ ما همیشه از در بالایی وارد می شد..صف اولی ها برپا می دادند و تک تک باش دست می دادند، بعضی ها هم اون وسط مسطا به زور می کشیدن دستش رو و می بوسیدن… ماچ بازی که تموم می شد صاف می رفت رو سجاده و شروع می کرد به اقامه نماز…این بنده خدا از در که می اومد تو به جای اینکه کمرش رو خم کنه و نعلین خودش رو برداره، فقط یه ذزه زاویه بالاتنه اش رو شیب دار می کرد، انگار که مثلا می خواد خودش خم شه برداره… اما در تمامی موارد یکی دیگه اینکارو می کرد، اون تغییر زاویه در واقع فرمالیته بود… اینجانب یک بار به شدت جو گرفتمان و مترصد این شدم که یه جوری بش بفهمونم که این رویه جالبی نیست … یه نامه نوشتم و گذاشتم تو پاکت و با ترس و لرز بردم دادم بش…گفت همین امشب حتما می خونمش… خیلی سعی کرده بودم مودبانه باشه، آخه جماعت حوزه رفته خیلی حساس هستند و باید مراعات روحیه اشون رو کرد.. با این حال نسبت به لحن صحبت هایی که همیشه باش شده بود نوشته من در حد یک نقد گستاخانه بود . توش گفته بودم مرد حسابی تو شیخی یا پادشاه؟ پادشاه ها از یه در مخصوص می اومدند، پادشاه ها خم شدن را کسر شان خودشون می دونستند، تو هر بار میای تو چندین بار صلوات می فرستند، مثل پادشاهان که وقتی وارد جایی می شدند چند نفر ورودشون رو با صدای بلند اعلام می کردند تا همه خودشون رو جمع کنند، پادشاهان دست دراز می کردند تا دستشون بوسیده شه…تو اصلا چرا از یک در دیگه وارد می شی؟ از همون دری بیا که بقیه میان، کفشت هم بذار تو کیسه مثل بقیه عین بچه آدم بیا بشین سر جات… گفتم لباست فقیرانه ست، تیریپ رفتاری که بات دارند شبیه چیزیه که کاخ نشین ها شاهدش هستند. فقط مصادیق یک کم جابه جا شده…!

فرداش همون قدر منتظر اومدنش بودم که یه زن حامله تو هفته آخر ماه نهم منتظر فارغ شدنه، رفتم یه جایی نشستم که به راحتی نتونه منو ببینه… تا وارد شد، سریع مثل فنر خم شد پایین نعلین رو برداشت و گذاشت جایی که همیشه میذارنش..تغییر دیگه ای ایجاد نشده بود ولی همینش هم خیلی بود… عادت چندین ساله یک نفر رو که یه سری افکار تو مغزش تثبیت شده رو تغییر دادم..با یه نوشته …خیلی هیجان زده شده بودم…حس موثر بودن داشت خفم می کرد.. اما هنوز راضی نبودم، می خواستم ببینم این روند چقدر می تونه دوام بیاره … فرداش هم اومدم تا شاهد صحنه باشم… این بار هم مثل فنر خم شد اما از کسی که همیشه نعلینش رو برمی داشت جا موند…اون شب رو هم گذاشتم به سرعت عمل پایینش… فردا شب هم رفتم..و همین طور فردا شبش… هر شب پنج شش درجه از زاویه خمش کم می شد …بعد از یک هفته دقیقا مثل همون شرایطی بود که قبل از نوشتن اون نامه وجود داشت…. نشسته بودم وسط مسجد روبروی محراب … به در و دیوار نگاه می کردم و می خندیدم… می دونی که از کدوم خنده ها؟

نمی دونم کی ولی به هر حال کسی نوشته منو خنثی کرده بود… حتما مطلب رو با کس دیگری در میون گذاشته و اون طرف هم به دیده بغض نگاه کرده و نقدم رو بر حق ندونسته…یعنی دقیقا نوشته من جایی باخت که نه وکیلی داشت نه مدافعی … مطمئنم نبردی نابرابر بوده… انتظار بیش از این هم نمی تونستم داشته باشم، مشکل خودم بود که نوشته خودم رو همراهی نکردم…جرئت نکردم به یک مصاحبت چالش برانگیز دعوتش کنم… شاید ترسیدم انقدر حدیث و ایه جلوم ردیف کنه که کم بیارم، یا طوری بشه که دیگه نتونم پامو به اون مسجد بذارم.. اما برام عجیب بود چرا یک نفر باید انقدر دم دمکی باشه، اگر چیزی که من بت توصیه کردم درست بود چرا ادامه ندادی؟ اگر غلط بود چرا همون دو سه شب انجام دادی؟ توقع داشتم با یک نوشته شاهد تغییر رفتار باشم اما ظاهرا کافی نبوده، مثل یک بچه ابتدایی باید باش کار کرد، باش تمرین کرد، باش مرور کرد …صحبت کرد..بحث کرد .. بعد شاید بشه امیدوار بود تاریخ انقضای تاثیرت آخرای 2012 باشه.!

خلاصه اونجا به این نتیجه رسیدم که مسجد ها عجیب جای فیکسی هستند..حتی آدم هاش هم فیکس هستند.. هر چی تغییر طلبی بود بوسیدم گذاشتم کنار …کسی که تو برداشتن کفشش از روی زمین نمی تونه تغییری ایجاد کنه چطور می خواد دیدش رو نسبت به دنیا یا دین عوض کنه؟ ..فیکس بازاریست خلاصه!

ادامه دارد……….

پانوشت:

- من هیچ گونه حق جسارتی به شخصیت فردی این امام جماعت رو به خودم نمی دم چون برام مثل روز روشنه جدا از اعتقاداتش هم کمتر از من و امثال من گناه کرده هم روح پاکتری داره… نقدم به شخصیت اجتماعیش بود. چون با یه پیگیری کوچولو می شه فهمید این شخص کی بوده خواستم گفته باشم جرئت جسارت به شخص شریفش رو ندارم اما نقش اجتماعیش چون در مردم و محیط تاثیر گذاره نمی تونه بدون قضاوت بمونه.

- یه دو پست دیگه هم تحمل کنید این سری مسجد تموم میشه! (مگر اینکه درخواست های مردمی داشته باشیم که احتمالا نداریم)

- اوضاع روحی داغون، اما قلم همچنان می نویسد…پشتکار و بی خیالی قلمم رو داشتم تا الان به یه جاهایی رسیده بودم.

- به یکی گفتم فراریم، گفت: چـــــــــــــــــــــــــــــــی مــــــــــــــــــــی گی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

حتی اگه کسی کافر هم باشه نمی تونه نقش اماکن مذهبی رو در آرامش بخشیدن به جوامع انکار کنه، .. از بین همه اماکن مذهبی، مسجد ها قدرت جذب انرژی های کیهانی بیشتری دارند ..بعد از مسجد ها کنیسه های یهودیان و بعد کلیساها… مسجد ها رو برای این برتر از بقیه می دونم که تجلی خالص تری از کتب آسمانی هستند… مهم نیست توی کتاب های آسمانی چی نوشته، مهم اینه که یه سری اشتراکات دارند، و مساجد، حداقل تا الان، جلوه بیشتری از اون مفاهیم مشترک رو بروز دادند..در کلیسا شما روی صندلی می نشینید، تمرکز کافی نیست، واعظ پشت به محراب و رو به مخاطب می ایسته، که این توجه رو به سوژه نزدیک جلب می کنه، نه سوژه دور که محرابه… کلیساها پر از مجسمه هستند و تراشکاری روی سنگ..یعنی جلوه های زمینی خلقت..در حالی که فرد در مکان مذهبی باید از زمین کنده بشه…حتی در شیشه رنگی های پنجره های بعضی از کلیساهای تاریخی هم نقش افراد خاص مثل حواریون طراحی شده.. چهره انسان جذابه، به هر شکلی که باشه، وقتی جلوی شما صورت فردی نقش بسته باشه نا خودآگاه به طرف اون متمرکز می شید.. کنیسه ها از جهتی بهترند مخصوصا جاهایی که یهودی ها جلوی دیوار می ایستند و تورات می خونند، همراه با حرکات موزون عقب و جلو ..دیوار از قدیم الایام بهترین وسیله برای تامین تمرکز بوده…چون دیوار یکدسته، بدون نقش، بدون طرح، بدون جذابیت… برای همین در مکتب ذن شما باید جلوی دیوار بنشینید (یکی از بزرگان این مکتب 9 سال تمام جلوی دیواری مدیتیشن کرد).. در اصل در اسلام هم همین طور بوده، محراب یعنی درست جایی که نماز گذار جلوی دیوار می ایسته ..هر چند که امروز دیوار محراب ها مثل قدیم ساده و بی آلایش نیست ..اما معماران دقت می کردند طوری محراب رو پر از نقش کنند که در عین شلوغی مختل کننده تمزکر نباشه… مساجد برای مدیتیشن بهترند چون در عین سادگی پر از نقش هستند، اما نه نقش پرنده یا فرشته یا انسان..بلکه گل و گیاه..یعنی نمادهای بهشت.. در کلیسا روحانیت هست اما خبری از بهشت نیست… محراب های خیلی بلند و در های خیلی بلند و ناقوس های خیلی بلند همه نشان از آسمان گرایی دارند …اما نشانه ای از بهشت کمتر.. اون هم به خاطر اعتقاد اون ها به عروج مسیح به آسمان هاست ..یعنی در کلیسا آسمان مهم تر از بهشته….! البته این فقط نظر شخصیه منه….بگذریم.

مساجد مکان های فیکسی هستند(منظورم در عصر کنونیه) …اگه الان وارد مسجد بشید و برید بیرون و 10 سال بعد دوباره وارد همون مسجد بشید همه چی سر جای خودشه.. انگار که زمان در مسجد متوقف شده… مثلا در یکی از مسجدهایی که من زیاد می رفتم، بزرگترین چیزی که طی چندین هفته یا چند ماه تعویض می شد شیر آب برنجی دور حوض بود که انقدر کار کرده بود وقتی می بستیش فشارش بیشتر می شد !! یا صابون صورتی رنگی که انقدر روی سنگ مونده بود و گرد و خاک روش نشسته بود و بعد خشک شده بود و دوباره خیس شده بود که بیشتر به سنگ پا می خورد تا صابون… (ذرات خاک و آت اشغالی که بش چسبیده بودن یه جور آج تشکیل داده بودند) این ها عوض می شدند.. دیگه می ترکید دو سه سال یه بار یه کاسبی یکی از فرش ها رو عوض می کرد (که چون به خاطر نو بودن، نرم تر هم بود، تراکم صف نماز روی اون فرش از بقیه بیشتر می شد..تا وقتی که مثل بقیه بخوابه و فلت بشه) .. حتی جای پرچم ها و پارچه نوشته ها هم ثابته..مثلا پارچه ای که درباره ولادت امام حسن عسگریه معلومه کجا باید نصب بشه…گوشه هاشون رو با چسب نواری پنج سانتی به دیوار که با کاشی پوشیده شده می چسبونند، موقع کندن هم طرف در اغلب موارد حوصله نداره با دقت بکنه نصف چسب رو دیوار می مونه، بعد دفعه بعد چسب پارچه بعدی رو هم رو همون باقی مونده چسب قبلی می چسبونند تا مساحت کمتری به گند کشیده شه …بعد که یه مدت این کار تکرار میشه نوار چسب های باقی مونده روی هم ضخامت زیادی پیدا می کنند و کندن دسته جمعیشون راحت تر میشه، وقتی می کنند تفاوت رنگ زیر چسب ها با بقیه جاهای کاشی مشخص می شه، و نشون میده دیوار چقدر دوده گرفته…مخصوصا اگه مثل مسجد جامعه کرج درست کنار خیابون باشه و روزی دو سه بار یه نیسان وانت تو حیاطش عقب جلو کنه… قرآن ها و مفاتیح های زیادی در قفسه ها هستند اما تعداد معدودیشون دائم استفاده می شند و یه عده کثیرشون جاشون همیشه ثابته..در نتیجه روی اونها پر از خاکه..تا اینکه ماه رمضونی بیاد و بریزند پایین همرو و دستمال بزنند… این مسئله خاک گرفتن تو خیلی از مسجد ها معضل شده بود تا اینکه یه طرحی به طور سراسری اجرا شد و اون قرائت دسته جمعی قرآن بود، درست بعد از نماز..البته فقط یک صفحه… نقشه اینه که تا سلام نمازت رو میدی یه بچه کم سن و سال که به زور هفت هشت ده تا قرآن کت و کلفت بغلش کرده یکی میندازه جلوت تا درآن شروع کنی به خوندن… هُل هُل دعای بعد از نماز رو می خونن و سریع قاری شروع می کنه از اول صفحه به قرائت…بعضی جاها ترجمه رو هم می خونن … به کرار دیدم قاری که مثل بلبل عربی متن قرآن رو (که زبان مادریش نیست) می خونه، وقتی می خواد ترجمه ذیل همون آیه رو (که زبان مادریشه مثلا) بخونه پشت بلندگو به تته پته می افته..از بس ترجمه ها غلط های نگارشی دارند… خیلی جک میشه وقتی برسند به بعضی سوره هایی که آیاتی درباره زنان دارند..وقتی ترجمه خونده میشه چنان سکوتی همه جا رو می گیره که انگار همین الان خدا آیه رو با پیک فرستاده..زل می زنن تو متن عربی آیه تا دفعه بعد خواستن خودشون تنهایی اون ایات رو بخونن تمرکز بیشتری به خرج بدن ! آخه خیلی مهمند. … به هر حال ایده خوبی بود..تا حدی از نشستن خاک روی قرآن ها جلوگیری شد … شبی یه سری همه رو بریزند پایین دوباره جمع کنند که دیگه انقدر مالیده میشه این ور اونور خاکی نمیشینه روش …وضعی که در گذشته بود واقعا اسف بار بود..اون همه خاک رو جلد قرآن واقعا بی حرمتی بزرگی بود.

خلاصه اینکه مساجد جاهای بسیار فیکسی هستند…می دونید برای چی؟ برای اینکه گردانندگان و مراجعینش اغلب مسن هستند… و از مسن جماعت مخصوصا در کشورهای جهان سوم انتظار نوآوری و تجدد انتظاری پوچ و بی فایده ست.

ادامه دارد………

پانوشت:

-بازهم از مسجد ها براتون می نویسم تا بیشتر با میعادگاه عاشقان الله آشنا بشید…کلی حرف دارم..این مثلا مقدمه بود.

به خاطر کسب کمی اطلاعات درباره یه موضوع فنی ( یه نوع چسب مخصوص که تو صنایع الکترونیک

 کاربرد داره) که توش مونده بودیم با یه متخصص آمریکایی (که احتمالا مکزیکی الاصل بود) تماس گرفتم، ایمیلی زدم و مشکلمون رو باش مطرح کردم….خیلی مودبانه جواب داد و تا حدی امیدوارمون کرد و ازمون آدرس و اطلاعات تماس دقیق خواست تا نزدیکترین نمایندگی یا مرکز خدمات به منطقه ای که توش هستیم رو معرفی کنه و یه جورایی ما رو به اون مرکز ارجاع بده… دوباره رپلای کردم و گفتم “اینجا ایرانه” … پس نمیشه ما رو به کسی ارجاع بدی، باید خودت مرام بذاری کمک کنی… فرداش اومدم چک کردم می دونی چه جوابی داده بود؟

گفته بود: متاسفانه به خاطر یک سری “محدودیت های دولتی (governmental restricts) ” نمی تونم به شما کمکی بکنم، من واقعا متاسفم.

داشتم از عصبانیت مثل دونه ذرت که در حال تبدیل شدن به پف فیله و  با صدای بلند می ترکه یا گوجه ای که رو ذغال گذاشتی اول یه سوتی می کشه بعد یک دفعه تـــــرق!!! می ترکه و پوستش شکاف می خوره، به درجه رفیع انفجار نائل می شدم…در جوابش نوشتم : “ببخشید یادم رفته بود با یک قطعه الکترونیکی میشه یه مرکز تجارت جهانی رو ترکوند یا یک کشور رو از نقشه حذف کرد… ببخشید که کشورت رو تهدید کردم”.  … فقط یه دوره فشرده پیاده روی می تونست عصبانیتم رو بخوابونه… که موثر هم بود، اما حتی بش فکر هم می کنم دوباره عصبانی می شم..الانم که دارم دربارش می نویسم به خاطر دوپینگیه که با لواشک زردآلوی مادرساز  صورت گرفته ….!

یکی دیگه که مثل من از خوندن جواب یارو داغ کرده بود هی می گفت : “مکزیکی آشغال”… گفتم آره مکزیکی خیکی بی صفت گستاخ و دریده و بد بد بد بد ….. اما فکر کردی چی؟ فکر می کنی اگه یارو ایرانی مقیم آمریکا بود دلش به حالمون می سوخت؟ اتفاقا بدتر بود.. یارو ایرانیه اونجا وقتی ازش یه چیزی به فارسی می پرسی حاضره بگه : ““what you said? یا حتی حاضره بگه : “نمنـــه؟؟؟؟” اما نگه : “چی فرمودید؟”… شانس آوردیم حالا طرف مکزیکی بود.. ایرانی بود شاید یه فحش هم به attach   می کرد می فرستاد.

اصل فحش رو باید به اون ویروس نانومتری که رییس جمهور این مملکتش کردند داد… دلم می خواست می تونستم  برم یخه این …. رو بگیرم و انقدر فشار بدم تا هر “چیز شدنی” براش دیگه نشدنی بشه… آی محمـــــــــــــود … این دنیا که دور و برت پر محافظ و سگ پاچه گیره… ولی اون دنیا هر جا باشی گیرت میارم… اینو به اون رهبر معظم انقلابت هم بگو… جفتتون رو گیر میارم..هر جا که باشید..قبل از اینکه شوتتون کنن قعر جهنم..درست دم درش انتقام همه گند کاری هات رو می گیرم …. به خدا قسم ولت نمی کنم محمود ! تو و همه اون ابله هایی که مثل تو فکر می کنند بلایی سر این مملکت آوردند که یه مکزیکی خیکی هم آدم حسابمون نمی کنه… اونم درباره یه نوع چسب و چند تا سوال فنی الکترونیکی … به خاطر چی؟ به خاطر انرژی صلح آمیز فکاهیِ هسته ای…. اگه کار ما گیره به خاطر تو ابلهه …! 

تک تک ذرات خاک این کشور نفرینت خواهند کرد.

(آهای ..تو بچه حزبل بسیجی علاف که نشوندنت پشت میز تا تِرَک ایادی استکبارو داشته باشی و داری اینارو می خونی و تسبیحتو گوله کردی تو مشتت فشار می دی و دائم سرتو تکون می دی لااله الا الله می گی و با انگشت های اون یکی دستت اون با اون چهارتای موی زیر چونت که به زور دراومدن و اسمش رو گذاشتی ریش ور می ری … هر غلطی می خوای بکن … بعدشم یه صلوات بفرست ثوابش تثبیت شه)

محمد بن علی رو چیز خورش کرده بودند،..به هر زوری بود روانه سرای ملکوتش کردند رفت، انتخاب جانشین یا ششمین امام برای شیعیان مسئله شده بود، آخه صادقی که ادعای امامت داشت تنها نبود، برادرش هم بود (که بعدها بش گفتند جعفر کاذب)، اون هم واسه خودش ادعایی کرد و همین باعث یه سری اختلافات و فرقه گرایی ها شد بین علوی ها…… خبر کشته شدن پدر جعفر که به شهرها و روستاها رسید، سه قبیله که در نزدیکی هم زندگی می کردند دچار اختلاف شدند، نمی دونستند چه تصمیمی بگیرند، به جعفر صادق اعتماد کنند یا نه…یه شب نشستند تا حرف های آخرشون رو به هم بزنند، رییس یک قبیله گفت قبولش نداریم، یه قبیله دیگه هم گفت بی چون و چرا قبولش داریم اما قبیله سوم گفت باید تحقیق کنیم، می ریم ببینیم چه جور آدمیه..اگه به دلمون نشست قبولش می کنیم، اگه یه مشت چرند تحویلمون داد هم بلند می شیم بر می گردیم… از هر قبیله یک نماینده انتخاب کردند تا به مدینه برند و موضع قبیله متبوعشون رو برای جعفر مشخص کنند… آمدند و رفتند پیشش..هر کدوم از اون دو قبیله حرفشون رو زدند..حرف چندانی هم رد و بدل نشد ، چون اونی که موافق بود که حرفی نداشت، اون مخالف هم قرار نبود تغییر عقیده بده… نفر سوم که قرار بود تحقیق کنه گفت موضع من هنوز مشخص نیست، باید حرفات رو بشنوم، اگه منطقی بود قبوله، اگه نبود هیچی. جعفر بش گفت یه کم بیا جلوتر می خوام یه چیزی توی گوشت بگم… طرف پیش خودش گفت حتما می خواد باجی چیزی بده تا اینجا صوری قبول کنم تا آبروش نره… رفت جلوش نشست و سرش رو خم کرد…جعفر دهانش رو آورد نزدیک گوش اون مرد و گفت :

یادته خیلی وقت پیش ها، فلان سال، فلان ماه، فلان هفته، فلان روز، فلان ساعت، فلان دقیقه، فلان جا، فلان کار رو انجام دادی که کار بی نهایت غیراخلاقی ای بود؟ یادته که کاری که کردی چقدر غیر منطقی بود؟ چطور اون روز از خودت نپرسیدی کاری که می کنی منطقیه یا نه الان داری از من می پرسی؟ به ما که رسید منطقت گل کرد؟

طرف چنان مبهوت شده بود که چشماش خیره مونده بود و فکش قفل شده بود..حتی نمی تونست بپرسه که چطور این اطلاعات ریز و جزیی رو از زندگیش می دونه در حالی که تا حالا یکبار هم همدیگر رو ندیده بودند؟…یه جوری خشکش زده بود که حضار اونجا تصور کردند جعفر نزدیکش شده و مثل یه شمع با یه فوت خاموشش کرده….!

ببخشید طولانی شد…. حیفم اومد تعریف نکنم… وقتی به بحث و جدل های خودمون درباره عقیده و دین و مذهب و خدا و پیغمبر و اخلاق و این چیزا که فکر می کنی می بینی 99.99999 درصدش از رو نفرت،هیجان، تفکر تک بعدی،استدلال سلیقه ای و مهم تر از همه برتری جویی ایدئولوژیکه…یه زمانی رنگ پوست مایه مباهات بود…یه موقعی نژاد..یه زمانی هم ملیت… الان این طرز فکر و عقیده ست که دستمایه فخر فروشی و تبعیض شده… دیگه بدون توجه به این که به چی فکر می کنیم و چی رو قبول داریم، فقط نظر خودمون رو می پرستیم و اونو درست ترین نوع تفکری می دونیم که ممکنه وجود داشته باشه… انکار بی فایدست…هممون همین طوریم. قسمت باحالش اینه که کسی در برابر دین و مذهب موضع می گیره که عادت داره به خوردن مشروب یا کشیدن سیگار…برگ گیاه خشک شده رو می سوزنه و دودش رو که صدهزار تا ماده شیمیایی توش هست میفرسته تو ریه هاش تا به وضعی بیفتند که اگه تصویر داخلی شش هاش رو بش نشون بدی بالا میاره … بعد این آدم میاد میگه حجاب با عقل جور درنمی آد ! فکاهی نیست؟ می دونم خیلی دربرابرم موضع می گیرند..که عیبی هم نداره..هر چی میخواین تو کامنت بنویسید اما بعد از فرستادن کامنت یه دقیقه چشماتونو ببندید و به خودتون و به همه کارایی که کردین و می کنید یه نمره بدین بر اساس معیارهای عقل و منطق… چه نمره ای به خودتون می دین؟ نه خداییش چند؟ با هر کی تعارف کنیم با خودمون که دیگه نباید بکنیم… بیشتر از نصف کارایی که تو زندگمیون انجام میشه هیچ دخلی به منطق نداره..نمی خوام بحث کنم که بکن نکن های دین رو چه حساب و کتابی هستند و یا اصلا حساب کتاب دارند یا نه.. فقط می خوام بگم اگه هم قرار باشه کسی به دین ایراد عقلانی و منطقی وارد کنه باید کسی باشه که سر تا پای زندگیش رو عقلانیت گرفته باشه… کسی که حتی تو تغذیه اش هم مونده…کسی که با وجود اینکه می دونه الکل برای بدن ضرر داره باز مصرف می کنه..وقتی بارها و بارها دیده و شنیده که محققان دنیا چقدر از عوارضش حرف می زنند ..باز چیزی رو وارد بدن خودش می کنه که هر قطره ش میلیون ها سلول مغزی رو برای همیشه نابود می کنه که هیچ وقت دیگه جایگزین نمیشن … تویی که تار و پود عقلت رو ذره ذره به باد می دی چطور حرف از عقلانیت و حساب و کتاب می زنی؟ …بابام ماه رمضون ها تا افطار می کرد یه بسته سیگار می کشید..پیش خودم می خندیدم.. آخه این چه پارادوکسیه؟ مگه میشه روح رو لطیف کرد وقتی که جسمت آلوده و مسمومه؟

تازه اینا غیر منطقی بازی های ما در بخش سلامت تنه…هزار و یک کار دیگه خطا و غلطمون که حتی بشون عادت هم کردیم بماند! بهتره امثال ما مثل اون دو تا قبیله یا سرمون رو بندازیم پایین و قبول کنیم یا مثل اون یکی بگیم ما قبولش نداریم حتی اگه درست باشه…راحت بگو من از فلان چیز متنفرم..دلیل خاصی هم نداره، خوشم نمیاد، متنفرم دیگه… ولی نگو با عقل جور در نمیاد..چون اگه کسی مثل جعفر صادق پیدا شه و بیاد در گوشمون ازون فلان دقیقه ها و فلان جاها و فلان کارها حرف بزنه هیچ جواب و توجیهی نخواهیم داشت…ما عرضه تبعیت از حرف دکترها رو هم نداریم چه برسه خدا پیغمبر… بحث کردن درباره درستی دین و مذهب و فلان عقیده و فلان ایدئولوژی خیلی سنگینه واسه ما..خیلی زوده برای ما…. این طور نیست خداییش؟ زرنگ باشیم یاد بگیریم چه جوری برای دیگران غیرقابل تحمل نباشیم…خیلی بارمون بشه یاد بگیریم چه جور دلامونو پر از کینه نکنیم…حسینی که اینقدر بریده شدن گلوش رو تو بوق و کرنا کردند که چیز دیگه ای ازش نفهمیدیم گفته

مسلمان کسی است که وقتی از در خانه خود بیرون رفت، در مسیر خود هر که را که ببیند بهتر از خودش فرض کند ! ………..

قابل تامل نیست؟

دوست نداریم خیلی چیزارو درباره خودمون بدونیم… یه واقعیته…اصلا دوست نداریم!…. فقط بلدیم همه زورمون رو بزنیم تا خودمون رو به همدیگه ثابت کنیم، و لذتی کوتاه و گذرا و البته بچه گانه بابت این احساس پوچ باحال بودن یا برحق بودن نصیبمون بشه …در حالی که در درونمون چیز واقعا ارزشمندی برای عرضه نداشتیم، درست مثل تاجری که سر کالایی که وجود نداره سوداگری می کنه.. یا چوب پنبه ای که به غوطه وری در سطح آب مباهات می کنه اما رنگ عمق رو هم به چشم ندیده … ما عمیق نیستیم… درست مثل اون چوب پنبه…. باور کن همینه !

خداییش رییس جمهور ملاحظه کاری داریم، یعنی واقعا ملاحظه کار به معنی واقعی کلمه، … شما نمی دونین چقدر رعایت حال این مردم مستضعف رو می کنه.. اگه بگذریم از یه سری سوتی هاش که این ور و اونور میده باید بگیم تو دلسوزی و رعایت حال مردم تو دنیا بی نظیره… مثلا تو همین اواخر، که همه جای دنیا خشکسالیه و کم آبی و بی برقی و بی بنزینی مردم دنیا رو بیچاره کرده، محمود جون همه سعیش رو کرده و می کنه تا این بلایا حداقل تبعات رو برای ایران اسلامی عزیز داشته باشه… مثلا در مورد تورم فقط یه اشاره کوچیک می کنه به اینکه تورمی جهانی کل دنیا رو گرفته، یا مثلا فقط یکی دوبار شنیدیم از رسانه ها که گفتند همه جای دنیا قحطی اومده…یا مثلا فقط یکی دو کشور رو نشون دادند که مجبور شدند صرفه جویی کنند…همین، نه بیشتر، ..کاملا مشخص بود از همون اول قصد نداشته با انعکاس همه واقعیات تلخ جهان امروز خاطر ملت شریف ایران رو مکدر کنه … چقدر این مرد ملاحظه کاره …بعد یه عده از بعضی از همونا که بعدا اسماشونو می گم می رن پشت سر این سرباز جان بر کف امام زمان صفحه می ذارن و می گن داره فرافکنی می کنه… آخه انصافتون کجا رفته؟ از این دولت مردمی خوشتون نمیاد؟ خوب نیاد، چرا تهمت می زنید؟ شما که نمی دونید دنیا چه خبره… همش همین هایی نیست که تلویزیون نشون میده، خیلی هاش رو سانسور می کنن تا مردم نترسند… مثلا می گن الان چون خشکسالی شده مردم تو هلند 36 ساعت واسه گرفتن نون تو صف وایمیسّن.. همین فرانسه، واسه چی سارکوزی هی می خواد خودشو بچسبونه به آمریکا؟ خوب مردمش دارن هلاک می شن از بی آبی.. روزی 18 نفر می میرن سر آب، اونم فقط تو یه شهر پاریس… یکی از دوستامون اونجائه زنگ زده بود می گفت رضا جرئت نمی کنم از خونه بیام بیرون..گفتم چرا؟ گفت میان دورت می کنن چهارتا ضربه چاقو بت می زنن بعد می رن دبه هاشونو می ذارن زیر شیر ای آب خونت، یکی هم میذارن کشیک، فردا صبح میان دبه ها رو می برن ..جنازه هم تا صبح همونجا میمونه..پلیس نیرو کم آورده! … تازه اینا چیزی نیست، این یارو..چیه اسمش؟ اه یادم رفت… می گفت ژاپن روزی 23 ساعت برق میره، اون یه ساعت آخر شب هم که میاد می رن تو اتاق یه سر فیس بوک می زنن واسه آخرین بار، توییتر آپ می کنن، بعد کیمونو می پوشن می شینن زیر یه لامپ کم مصرف هاراگیری می کنن… از بس که شرکت هاشون ضرر داده بابت قطع برق…اونجا هم این طوری نیست که یه نفر بتونه از اسکله شخصی خودش موتور برق وارد کنه .. . اقتصادشون در زمینه واردات هوشمند زیاد رشد نکرده….کافی نبود اینا؟ از روسیه هم بگم بت؟ می گن اونجا انقدر گرونی شده که مردم ودکا هم نمی تونن بخرن … روس جماعت ودکا نخوره چیکار کنه؟ از بیکاری دارن دق می کنند بنده های خدا، می رن با هم دوئل می کنن…میگه واسه اینه رشد جمعیتشون منفیه… آمریکا رو بگو پسر … شنیدم سر یه شیشه شیر همدیگه رو پاره می کنن ، میگه ارتش ریخته تو محله های بروکلین، برانکس… سیاه میاهارو می گیرن.. هیچی پیدا نمیشه واسه خوردن دیگه… بیضه چپ گربه ایرانی دیروز تو وال استریت 68 دلار و 7 سنت فروش رفت، ارزون ترین چیز یکه الان اونجا پیدا میشه وقتی 68 چوب باشه ببین چه وضعیه دیگه … قیمت ها داره بیداد می کنه.. می گن خیلیا دارن از آمریکا فرار می کنن… بی آبی، بی برقی ، بی بنزینی، بی غذایی، بی پولی … دیگه چیکار کنن بدبختا..اونجا رو که آخه امام زمان اداره نمی کنه…حداکثر بتونه یه کشور رو اداره کنه، اونم ایرانه…اینجا هم انقدر کار هست که ماشالا وقت نمی کنه به کشور دیگه نگاه کنه چه برسه آمریکا که نصفشون جهودن که باید ریختشون تو دریا !

خلاصه من موندم تو مراعات کاری این مرد بزرگ… برو بشین سجده شکر کن که روزی 20 ساعت برق داری، تازه اونم بعضی روزا نمی ره .. ژاپنی ها انقدر برق داشتند دنیا رو گرفته بودن …اینا رو آدم به کی بگه آخه؟ تو بازارای دنیا قیمت برنج رسید به اوجش، ترکید شد کیلو یک و نیم دلار، رسانه های دنیا داد و بیداد کردن…ما اینجا 5 تومن خریدیم، ببین چقدر تلاش کرده وضع متشنج بازار جهانی روی مردم مستضف اثر گذاری محسوسی نداشته باشه.. اینا رو باید کجا گفت؟

انقدر پشت این مرد حرف نزنید، به خدا انصاف نیست، به پیر اصاف نیست، به پیغمبر انصاف نیست، شما مگه مسلمون نیستید؟ محمود هم یکی مثل شماست، از جنس شما که تو یه دوره ای فقط تیر خلاص زن بود که اونم بازی سرنوشته … حیا کنید … گناهه ..به والله گناهه !